Lowlands 2026
- Loek Willems
- Aug 24
- 8 min read
Lowlands 2026 is voor mij alweer de 17e editie. Dit jaar verblijf ik met een uitzonderlijk groot gezelschap op Europarcs Zuiderzee. Met ruim dertig personen is het fijn om bijna een half veld te reserveren, zodat we allemaal bij elkaar staan. Het blijkt de perfecte plek voor een gezellig feestje tussendoor, waarna iedereen in zijn eigen tempo naar het Lowlands-terrein trekt. De volgende dagen vinden we elkaar daar moeiteloos weer terug. Over het weer hebben we weinig te klagen. De aanvankelijk voorspelde regen komt slechts sporadisch voorbij, en meestal op de gunstigste momenten, ’s nachts of voordat het dagprogramma van start gaat.
Dag 1 – Vrijdag 21 augustus
Europarcs regelt wederom de pendelbus die je nagenoeg bij de entree van het festivalterrein afzet. Ideaal! Na een zeer snelle incheck en met het bandje om de pols kan het avontuur beginnen. We staan daardoor zelfs al een kwartier voor het eerste geplande optreden in de X-Ray. Chalk blijkt een prima opwarmertje. De band brengt energieke rock met een tikkeltje postpunk in een aardig gevulde X-Ray. Het trio steekt er genoeg enthousiasme in om het publiek mee te krijgen, en dat slaat direct over, zelfs al om half één in de vroege middag.
Van de X-Ray is het via de India maar een korte afstand naar de Bravo, dus pikken we daar Nusantara Beat mee. Deze band met louter Indonesische roots herbergt ervaren muzikanten uit Altın Gün, EUT en Jungle by Night. Het verrast dan ook niet dat het optreden een aanstekelijke, dansbare mix wordt van rock en Oosterse psychedelica. Sinds de vorige keer dat ik ze zag, is de band enorm gegroeid. Waar de muziek aanvankelijk vrij lichtvoetig was, is er nu meer ruimte voor stevig gitaarwerk. Die balans pakt goed uit. Hoewel de Bravo zo vroeg op de dag pas half gevuld is, pakken de aanwezigen alvast een van de eerste hoogtepunten mee.
Vervolgens lopen we naar de andere zijde van het terrein, richting de Alpha. Dit is de langste afstand tussen twee podia: ruim 10 minuten stevig doorstappen als er geen tegenliggers zijn. De Australische punkrockband Amyl and the Sniffers trapt het hoofdpodium af met de nodige venijnige energie, wat vooraan al snel leidt tot de eerste circle pit.
Voor een eerste dag ligt het tempo hoog, want iets na vieren staan we alweer bij het volgende optreden. In de Lima, het kleinste podium, gelegen tussen de Alpha en Heineken, treedt de Ierse muzikant Dove Ellis op. Hij laveert tussen singer-songwriter en indierock, maar lijkt gevoelsmatig nog een act in opbouw. Muzikaal klinkt het samen met de band solide, maar de nummers blijven wat vlak. Dat optreden kijken we dan ook niet af.
Er is zo mooi tijd om terug te keren naar de Bravo voor de Nu Genea Live Band. Dit bonte gezelschap vermengt afrobeat met Spaanse salsa. Het ziet er kleurrijk en vrolijk uit en waar het wat rommelig begint, eindigt het vurige optreden in een goed gevulde Bravo waar de massa aan het dansen slaat tijdens de Vrijmibo.
We blijven er nog even hangen om vervolgens Willem (bekend van The Opposites) aan het werk te zien. Solo werkt zijn show een stuk minder opzwepend en heel wat serieuzer. Nette popmuziek, maar niet het soort werk om lang bij te blijven plakken.
Ondanks dat Lowlands de omslag lijkt te maken naar meer hiphop, Nederpop en dance in de grootste tenten, blijft er gelukkig ruimte voor alternatieve rock. Die komt vaak veel beter tot z'n recht in de kleinere tenten, waar de afstand tot het publiek klein blijft. Dat blijkt ook in de X-Ray, een loods met plek voor een krappe 600 tot 700 mensen. De Belgische rockband Sons maakt daar hun opwachting met stevige, strakke garagerock.
Op dezelfde plek staat even later de Ierse band Gurriers. Zij brengen rauwe noiserock, een beetje vergelijkbaar met The Murder Capital. De interactie met het publiek is sterk. De ruimte wordt op een gegeven moment spontaan in tweeën gedeeld, wat leidt tot een gigantische, kortstondige wall of death.
Het blijkt een productieve dag qua livemuziek. In de Bravo spelen laat op de avond de Viagra Boys als laatste band, voordat de tent wordt omgedoopt tot een nachtclub voor dance. De Zweedse band herhaalt moeiteloos het kunststukje van Rock Werchter door een dampende en uiterst dansbare rockshow neer te zetten. Een vleugje punk, een scheut rock en een jazzy sausje dankzij de saxofoon zorgen voor een opzwepende set om vol adrenaline de nacht in te gaan.
Terwijl in de Alpha het hiphopfeestje van New Wave losbarst en Richie Hawtin de Heineken omtovert tot een technotempel, is er in de X-Ray nog meer alternatieve rock te vinden. De Nederlandse band Grote Geelstaart gaat als een komeet in het livecircuit, en alhoewel ze hier als invaller staan, loopt de X-Ray snel vol. Met een mix van rauwe garagerock, snelle tempowisselingen (a la Tool), Krautrock en progressieve uitspattingen heeft de band een onnavolgbare sound. Dat maakt het op een boeiende manier heel avontuurlijk. Er valt soms geen touw aan vast te knopen, en toch klopt alles wat ze doen. Die gaan in de toekomst absoluut naar een groter podium.
Dag 2 – Zaterdag 22 augustus
Een nieuwe dag breekt aan. Vandaag blijven we wat langer op de camping hangen om nieuwe gasten in de groep te verwelkomen. Qua weer blijft het prima: een wat koeler briesje, maar dat drijft de potentiële regenwolken gelukkig snel uit elkaar. Wanneer we uiteindelijk het Lowlands-terrein weer op lopen, gaan we als eerste naar de India voor de dochter van Dave Grohl. Het is niet makkelijk om uit zo'n immense schaduw te treden en met al die druk een eigen carrière op te bouwen. De band sleept de schorre Violet Grohl knap door de lastige momenten heen. De sound is wat grungy en soms een tikkeltje zwaarmoedig, maar heeft ook wel iets lieflijks weg van K's Choice.
De oversteek naar de Bravo is snel gemaakt. Goed dat er wat tijd tussen zit, want de volgende act zou wel eens een van de populairste van de dag kunnen worden: IJsland 2. Dit vervolg op de eerdere samenwerking tussen rapper Sef en zanger Abel (Hang Youth) ontving al lovende kritieken en blijkt een uitstekende match voor Lowlands. Alternatieve insteek, vette beats en vlijmscherpe teksten zorgen voor een flinke dosis energie van deze twee podium-ADHD'ers. Hiphop en punk gaan hier verrassend goed samen. Er is geen doorkomen meer aan in de Bravo, en de opzwepende muziek zorgt ervoor dat het publiek als één grote massa staat te springen. Stilstaan is geen optie en al helemaal niet wanneer tijdens het nummer Tijdsgeest de regels "en we gaan achteruit" en "we gaan vooruit" afgewisseld ingezet worden. Het voelt als een soort Snollebollekes, maar dan voor vergevorderden.
Na dat geweld komen we weer even tot rust in de India. Popzangeres Chloe Qisha laat zien dat ze voldoende in haar mars heeft om een zaal te boeien. Het is weliswaar catchy, maar haar persoonlijke liedjes en de grappige, smeuïge verhalen achter de nummers houden de aandacht goed vast.
Na die zoetsappige pop is het weer tijd voor wat rauwe rock, en dat gaat Guilt Trip in een volle X-Ray prima af. Van buitenaf zien we volop beweging in de massa; de tent blijft tot het einde strak gevuld.
Er staat vandaag toch nog een rockband in de Bravo: Geese. Een behoorlijk gehypete band die zich nog wat onwennig toont in zo'n grote tent, maar zich er wel dapper doorheen worstelt. Het is eerder het gebrek aan echte meezingers dat ervoor zorgt dat het publiek niet meteen om is, al voel je aan alles dat hier een kwalitatieve band in wording staat.
De laatste live-act van de dag in de Bravo is gereserveerd voor Eefje de Visser. Zowel dankzij haar ijzersterke livereputatie als het succes van haar shows krijgt ze deze plek om groots uit te pakken. Waar ze in 2022 nog een wat braaf en intiem optreden neerzette, is er nu een behoorlijke transformatie te zien. Sinds ze op Best Kept Secret voor het eerst opvallende visuals inzette, is de show nu nog grootser aangepakt met indrukwekkende schermen en dansers. De set begint meteen met Lange Vinnen, waarmee direct de toon wordt gezet voor een elektronische, dansbare avond. Op de ballad Ongeveer na wordt die lijn strak doorgetrokken. Midden in het nummer Onomkeerbaar verandert de van nature introverte Eefje ineens in een popdiva in het zwart. Al dansend op nummers als Uit het oog en Storm wordt het een dynamische show, die eindigt met een grote groep dansers tijdens slotnummer Vlammen. Wie van mysterieuze, poppy dance houdt, kan zich hier een uur lang heerlijk mee laten slepen.
Aangezien de dansmoves toch al gemaakt zijn, pakken we de cooling-down mee in de India bij DJ Maey, wat een mooie voorbode is voor het nachtprogramma. De tent stroomt snel vol.
Wanneer onze groep weer compleet is, verhuizen we nog even naar de Heineken voor wat opzwepende garagerock van Lambrini Girls. Dit is rauwe, vrouwelijke punk met een duidelijke boodschap, waarin de nodige politieke statements voorbijkomen. Als je je daar niet al te zeer door laat afleiden, valt er tussendoor te genieten van prima rockmuziek. Als de show om 01.00 uur afloopt, vind ik het een mooi moment om langzaam over het terrein richting de pendelbus te dwalen. Het is een fantastische dag, met IJsland 2 en Eefje de Visser als de absolute hoogtepunten.
Dag 3 – Zondag 23 augustus
Het zonnetje schijnt weer volop, wat een uitstekende reden is om met een koud biertje nog wat langer op de camping te blijven hangen. Het programma voor vandaag is gevoelsmatig wat minder spectaculair, maar het blijft altijd leuk om op zoek te gaan naar nieuwe ontdekkingen. Een act die ik al eens eerder zag, is Buraka Som Sistema: een Portugees collectief bestaande uit een dj, drummer en drie zangers. Dit is uiterst geschikte, dansbare wereldmuziek. Van Portugese klanken tot Italiaanse en Zuid-Amerikaanse dance; het is een non-stop uur vol opzwepende ritmes met een stel enthousiaste entertainers aan het roer. Perfect passend bij deze zonnige namiddag.
Aangezien de Lima dichtbij is, pikken we daar ook wat van mee. De Britse multi-instrumentaliste Erin LeCount geeft er in haar eentje een poppy show. Haar liedjes passen mooi in het straatje van de dromerige electropop van Aurora en Robyn. Talent genoeg; de toekomst zal uitwijzen of er nog meer in zit.
Daarna gaat het terug naar de Bravo voor Wunderhorse, een Britse rockband die zich overduidelijk laat inspireren door onder meer Neil Young. De sound houdt het midden tussen indierock, grunge en Americana, met af en toe een flard van de vroege Radiohead. Een prima, no-nonsense optreden van een band om in de gaten te houden, al mogen er op termijn nog wel wat meer opzwepende klassiekers geschreven worden.
Van de wat zwaarmoedige rock van Wunderhorse steken we over naar de vrolijkheid van de Lima. Dit kleinste podium biedt niet alleen ruimte aan singer-songwriters, maar programmeert ook vaak opzwepende wereldmuziek. Dat geldt zeker voor El Pony Pisador, dat een Spaans feestje ontketent tot ver buiten de tent. Het vormt de ideale inleiding voor een zomerse avond.
Na een broodnodige maaltijd is het tijd voor het zwaardere werk. De laatste rockband van het weekend staat geprogrammeerd op het grootste podium: de Alpha. Turnstile brengt hardcore punkrock zoals je dat van een Amerikaanse band mag verwachten: met veel show en energie. Niet helemaal mijn persoonlijke smaak, maar ze krijgen een flinke massa op de been en de nodige circle pits duiken op. Dat doen ze met volste overtuiging, dus met recht een plek op de Alpha.
Voor mij en een paar anderen is dit het uitgelezen moment om de rust van de camping op te zoeken. Tijd om bij te komen en de komende twee dagen wat te ontspannen, voordat het vakantieavontuur doorgaat op het volgende festival: Into the Great Wide Open op Vlieland.
Comments