Paaspop 2026
- Loek Willems
- Apr 7
- 10 min read
Updated: Apr 8
Het is Goede Vrijdag, en we vertrekken al rond 10.00 uur richting de camping van Paaspop. De rij campers/caravans is korter dan vorig jaar, dus rond 11.30 uur staan we op de plek en zijn we snel geïnstalleerd. Het feest kan beginnen! Het is nog een beetje fris, maar uit de wind goed te doen.
Vrijdag 3 April, Dag 1
Nadat bijna iedereen aanwezig is, vertrekken we met de vroege ploeg naar het terrein om tegen 16.00 uur de eerste live band te zien in de Thunderbolt. Het is Rearviewmirror, een degelijke Pearl Jam tribute met goed gitaarwerk en een zanger die de liedjes van Eddie Vedder veilig zingt. Het is een feest der herkenning, voornamelijk met liedjes van de vroege albums Ten, Vs en Vitalogy. 'Jeremy', 'Black' en 'Alive' komen voorbij, alsook mooie albumtracks als 'Garden' en 'Better Man'.
Daarna gaan we naar de Phoenix, althans dat is wat we verwachten, maar op de plek waar deze vroeger stond, prijkt nu een andere naam: The Warehouse. Dit houdt in dat de op één na grootste tent nu is overgegaan op dj-muziek. Dus verhuizen we weer terug en komen we tot de ontdekking dat de Phoenix een formaat kleiner is en naast de Apollo is opgesteld. We pikken nog even wat mee van de Nederlandse indierockband Hiqpy, die een opmars door festivalland aan het maken is. De visuals sieren de transformatie die ze aan het maken zijn. Een prima rockband, die ook vroeg op vrijdag al genoeg publiek trekt
Ons muziekprogramma cirkelt vandaag tussen de Phoenix en de Thunderbolt; ditmaal is de bestemming de Shelter. De Shelter is een opvolger van de voormalige Jack Daniels Barn en biedt veelal plek aan alternatieve rock en andere alternatieve muziek. De band die speelt, is de Wodan Boys, de Haagse garagerockband met twee leden van Son Mieux die dit als hobbyband ernaast hebben. Opzwepende rock met passie, een welkome festivalaanvulling, net als vorig jaar op Lowlands.
Na het vertrek van bassist (en onlangs overleden) Monsieur Paul is Triggerfinger als duo doorgegaan. Zanger Ruben Block en drummer Mario Goossens brengen met een gastbassist grotendeels een hommage aan Monsieur Paul in de vorm van de vertrouwde nummers van het eerste uur. De Phoenix is deels gevuld, maar het publiek gaat niet echt los. De kenmerkende sound van de Belgische mannen is gebleven, maar het vuur is er een klein beetje uit (althans in mijn beleving).
Als intermezzo nemen we een kijkje in de Dolle Mina, de tent met voornamelijk feestmuziek uit het Hollandse genre. Er zijn veel meer tenten op Paaspop die wij niet aandoen, maar wel geinig zijn. Tussen alle hoofdzakelijke bezoekjes aan rockbands door is het eventjes minder serieuze muziek met eendagsvlieg Senna van het hitje 'Kleine Vogel'. En we vliegen weer snel door.
Terug naar de ultieme rocktent op Paaspop, de Thunderbolt, jaarlijks garant voor een flinke dosis metal of andere hardrockgerelateerde muziek. Als opwarmertje voor de échte Iron Maiden in juni, nu een uitstekende tribute in de vorm van Powerslave. Van hits als 'Wasted Years' en 'Fear of the Dark' tot magische albumtracks als 'Hallowed Be Thy Name' komen voorbij in een nostalgisch uur.
Even schuin oversteken, een paar meter lopen en we zitten alweer in de Shelter, waar de rebelse Nederlandstalige Sophie Straat optreedt. Volksmuziek/pop/rock met een boodschap. Niet in een hokje te stoppen, wel recht voor de raap teksten. Een prima optreden voor laat op de avond.
Een poging om hierna nog in de Apollo te komen om de duurste act van Paaspop te zien, strandde bij het zien van een lange wachtrij. Sean Paul luister ik dan wel onderweg terug naar de tent.
Zaterdag 4 April, Dag 2
Een nieuwe dag start fris. Het weer is vandaag warmer en de zon komt wat vaker door de wolken heen. Niets te klagen, want het is nagenoeg het hele weekend droog. Vandaag wordt muzikaal weer een leuke en uitdagende dag.
De aftrap voor vandaag is weer in de Thunderbolt. Andermaal nemen we genoegen met een tributeband, ditmaal Musest. Met een extra toetsenist bootsen ze de bombastische rocksound van Muse na. Van 'Uprising' en 'Plug in Baby' tot de wat zoetsappigere nummers als 'Undisclosed Desires' en 'Starlight', plus oude tracks als 'Unintended' en 'Knights of Cydonia': alles zit er wel zo'n beetje tussen.
Soms zit er jammer genoeg wat overlap in het programma, want ook de tribute van Paceshifters plays Nirvana mag er zijn. We arriveren in een behoorlijk volle Phoenix onder het geluid van de ruige versie van 'About a Girl'. De Overijsselse band heeft het eigen werk even achter zich gelaten om zich te verdiepen in de baanbrekende grungegoeroes uit Seattle. Van het laatste staartje dat we meekrijgen, is het een flinke ode aan Nevermind, met tracks als 'Stay Away', 'Smells Like Teen Spirit' en 'Territorial Pissings' als finale.
Van Amerikaanse grunge terug naar Nederlandse garagerock! Op originele wijze brengt de Groningse band TAXITAXI prettig klinkende, Nederlandstalige, rauwe gitaarrock. Met goede staging en aanstekelijke liedjes vestigt deze band de aandacht op zich in de Social Club, onder de geuren van de diverse eetgelegenheden in deze grote food lounge.
In de Phoenix maken we ons op voor een legendarisch optreden. Dertig jaar na het verschijnen van een van de beste Nederlandse metalalbums staat de Brabantse band The Gathering in nagenoeg de originele bezetting op het podium. Zangeres Anneke van Giersbergen heeft voor het jubileum van het album Mandylion weer de positie als frontvrouw ingenomen, en we genieten van de prachtige combinatie van symfonische metal en de soms sprookjesachtig zingende Van Giersbergen. Het enige wat niet past zijn de lieftallige Brabantse bedankjes tussendoor (anders zou je aan een grote buitenlandse metalband denken), maar ook dat heeft zijn charme. Visueel is alles prachtig aangekleed en we genieten een uur lang van het beste optreden op Paaspop (tot dan toe). Puur genieten!
Van intense rock naar een totaal andere setting in de Roxy, met name de danceclubstage. Hier vinden we de Belgische Chibi Ichigo, met wie we op Eurosonic Noorderslag al kennismaakten. Een mengeling van hiphop, zang en aanstekelijke dansmuziek, verpakt met af en toe een vredesboodschap tussendoor, op zijn Vlaams. Een show met een sterke, aanstekelijke opbouw en soms wat drum-’n-bass-invloeden.
Het is kiezen of delen, nu maar even half en dan door. Wederom overlap in een paar goede acts. Al eerder gezien op Rock Werchter vorig jaar, nu in de Shelter op Paaspop: de Engelse band Deadletter. Een enthousiaste groep van zes experimentele rockmuzikanten die postpunk, indierock en jazzrock vermengen met krachtige liedjes. Ze onderscheiden zich door het saxofoongebruik, ten opzichte van wat donkere postpunkbands. Een naam om in de gaten te blijven houden.
Het vervolg van het lastige keuzeuurtje spenderen we in de Roxy, dus dat is dansen geblazen! Ditmaal door de Nederlandse band Arp Frique & the Perpetual Singers, die een show vol soul, gospel en funk met een rocksausje de tent in vuren. Het is een dampende show die je als een reis naar het beste van de jaren 70 soul/funk laat ervaren. Een vliegje Chic vermengd met Aretha Franklin.
Gisteren iets te laat gegeten, vandaag niet vergeten! De lekkere Indiase curry met naanbrood gaat dit keer vergezeld van de WC Experience (en dit is gelukkig niet letterlijk). De Brabantse pretrock trekt een hoop publiek naar de Social Club en is even een vermakelijk tussendoortje.
Van een totaal andere aard is de gelegenheidsformatie IJsland. Het project van rapper Sef (Yousef Gnaoui) en protestzanger Abel (bekend van de band Hang Youth), onder de klanken van producer Faical, brengt een bijzondere sound met de nieuwe tracks van het vervolg, IJsland 2. Politiek geladen nummers, dansbare grooves met het vuur van Osdorp Posse. In de Roxy kan het gezelschap rekenen op een steeds voller wordende tent waarin iedereen wordt opgezweept. Voor een publiek dat normaal gesproken van ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’ houdt, is deze act beter ontvangen dan verwacht. Dat belooft wat voor Lowlands, waar het publiek meer op afgestemd is. Knappe prestatie en echte aanrader!
Na IJsland is het tijd voor de Shelter, voor nog wat Engelse postpunk van de band Warmduscher. Goed, maar niet echt meer in de mood voor zwaarmoedige muziek. Een wandeling over het terrein is 's avonds al een belevenis op zich. Daarna laat ik het wachten op Scooter in de Apollo, na 30 minuten, maar schieten en luister de rest vanuit mijn tent op de camping.
Zondag 5 April, Dag 3
De laatste dag voelt toch wat grillig aan, ondanks de voorspelde 14 graden. Het voelt vooral fris door de westenwind met windkracht 4. Donkere wolken pakken zich veelal samen voor de toch aanwezige zon, die later gelukkig nog opsteekt. Het deert niet echt, want in alle tenten is het behaaglijk warm.
Het wordt een vroege start om half twee om de veelbelovende Grote Geelstaart in de Shelter te zien. Een band die niet echt in een hokje te plaatsen is, maar laveert tussen postpunk, noiserock en jazzrock. Hier en daar doet het ook wel aan progrock denken, in de stijl van King Crimson, misschien mede door het gebruik van dubbele drums. Wat het nog specialer maakt, zijn de Nederlandse teksten, die het midden houden tussen een vertelstijl en gruntachtige zang. Het zal de massa wellicht niet aanspreken, maar dit is een uitstekende alternatieve band die het in het festivalcircuit zeker zal redden.
Wie wél op een goede opkomst kan rekenen, is zanger Tom Smith. De Britse zanger van de zeer gewaardeerde festivalband Editors komt deze keer solo naar Paaspop onder begeleiding van Iain Archer. Het duo treedt op in een huiskamersetting in de grote Phoenix. Het is even spannend of dit werkt, maar al snel valt op dat de mooie, warme stem van Smith uitstekend gedijt in deze intiemere, akoestische setting. Uiteraard brengt hij solowerk, maar veelal komen ook Editors-nummers in een ander jasje voorbij, en niet minder verdienstelijk. In de uitgeklede versie klinken nummers als 'An End Has a Start', 'Munich' en 'Smokers Outside the Hospital' nog steeds indrukwekkend. Een mooi, verrassend optreden!
Het is dag 3, en de eerste keer dat ik de massale Apollo binnenkom. Nou ja, binnenkomen, zeg maar gerust binnenwurmen! Met een beetje festivalervaring weet je dat je stoïcijns langs de chagrijnige koppen moet lopen, omdat je weet dat er voorin toch gewoon genoeg ruimte is. Uiteindelijk daar aangekomen sta ik nagenoeg vooraan bij het massaal bezochte optreden van Acda en De Munnik. Het is muziek voor een breed publiek met ook de bekende nummers als 'Niet of nooit geweest' en 'De Kapitein deel II', tot aan het afsluitende tweeluik 'Als het vuur gedoofd is', gevolgd door 'Het regent zonnestralen'.
Vanuit de massa weer even terug naar de Thunderbolt: de Leif de Leeuw Band plays Allman Brothers. Een stevig stuk boeiende bluesrock, dat de tijdloosheid van het bijna vijftig jaar oude werk van de Allman Brothers weer even in het nu plaatst. Een uitstekend en bevlogen optreden!
Het is één brok nostalgie met RK de Veulpoepers, de anarchistische club folkmuzikanten uit Tilburg en omgeving uit de jaren 70. Nu, bijna vijftig jaar later, zijn ze herstart als Veulpoepers 3.0 met nog steeds een aantal originele muzikanten. Het ziet eruit als een verloren hippiedisco, met allemaal zestigplussers op het podium. Toch is de aanstekelijke, maatschappijkritische folkmuziek een reden voor een geweldig feestje in de Social Club. Vooraan gaat het in ieder geval lekker los bij liedjes als 'Twee emmertjes water halen' en culthitje 'D'n Egelantier'. Een fijn uurtje nostalgie van een al bijna vergeten legendarisch gezelschap.
Een bijzonder optreden in deze editie van Paaspop is te vinden in de Theatre, waar de Schijndelse harmonie een symfonisch optreden verzorgde met tributeband The Scientists. Het resultaat was een orkestraal project onder de naam Coldplay in Symphony. Ook hier is het jezelf naar binnen wurmen tussen enerzijds het lokale publiek en anderzijds liefhebbers van de 'veilige' pop van Coldplay. Een aaneenrijging van hits is een feit, en de combinatie met een orkest werkt prima.
Met een korte tussenpauze en fish 'n' chips als diner, keren we opnieuw terug naar de Theatre, waar de volgende tribute zich aandient. De band Coming on Strong brengt een prima ode aan de grootste rockband die Nederland ooit heeft gekend: Golden Earring. Van 'Twilight Zone', 'Radar Love' tot 'When the Lady Smiles' – een bloemlezing aan kneiters van hits komt voorbij.
In de Apollo treedt de singer-songwriter Tom Odell op met zijn krachtige, intense pianorock. We pikken de eerste 20-25 minuten mee en hebben dan genoeg emopop achter de rug. Het is nog wel even iets te veel van het goede om op de grote hit 'Another Love' te wachten, die pas tegen het einde komt.
De avond valt en daarmee nadert ook zo langzamerhand het einde van Paaspop. Een mooi moment om her en der nog in de verschillende, kleinere tenten wat mee te pikken. Vanuit de Apollo belanden we weer in de bijna vertrouwde Thunderbolt. De Amerikaanse band Lord Bishop Rocks brengt een ode aan een lange geschiedenis van rock, variërend van bluesrock tot hardrock en funk. Het is een dampende show met een paar eigen nummers die overgaan in klassiekers van onder andere J.J. Cale, Led Zeppelin, AC/DC, Jimi Hendrix en Ike/Tina Turner.
Waar DI-RECT is begonnen aan het allerlaatste optreden in de Apollo, doen wij nog even de Social Club aan, waar Batmobile een ode brengt aan de rockabilly sound, in een dito outfit. Voor het handjevol publiek is het nog even de voetjes van de vloer, maar na zo'n vijf nummers is het ook wel genoeg geweest.
De allerlaatste stop voor dit jaar is in de Shelter, waar een hoog feestgehalte heerst. Zoals Shantel een paar jaar geleden al eens een klein feestje bouwde met Oosterse muziek, zo is het nu een prima keuze om Balkan beats in de goed gevulde Shelter te programmeren. Het Bosnische gezelschap Dubioza Kolektiv geeft van begin af aan gas en haalt de laatste restjes energie uit de aanwezige bezoekers. En als die er niet meer is, dan is het nog altijd met een vrolijke glimlach vanaf een afstandje mee te deinen. Een prima feelgood-einde om Paaspop mee af te sluiten!
Comments