Eurosonic Noorderslag 2026
- Loek Willems
- Jan 18
- 9 min read
Het wordt de veertigste editie van Eurosonic Noorderslag. Het jaarlijkse Europese talentenfestival waar nieuwe artiesten zich in de kijker kunnen spelen voor het oog van talloze festival- en poppodiumprogrammeurs en brede muziekliefhebbers. Voor mijzelf is het de negende keer dat ik afreis naar het sfeervolle Groningen. Het evenement dat vier dagen lang volop leven in de brouwerij brengt in het hoge Noorden, is net niet helemaal uitverkocht. Naast het officiële festival zijn er ook dit jaar weer talrijke nevenactiviteiten door de hele binnenstad. Als je iets nieuws wil ontdekken moet je hier eens geweest zijn.
Woensdag 14 januari
Deze editie is opnieuw gekozen voor een volledige avond in de Oosterpoort. Dat maakt het snel schakelen tussen verschillende acts een stuk praktischer, maar zorgt ook voor stevige keuzestress tussen de vele zalen en het overvloedige aanbod aan artiesten. Vanwege de veertigste editie was er een formele openingsshow, bijgewoond en geopend door Koningin Máxima. De zaal is ingedeeld met zitjes voor genodigden en voor de rest van het publiek zijn de tribunes beschikbaar. Er komt een mooie bloemlezing voorbij met oude beelden van vroegere popprijswinnaars, afgewisseld met interviews. Het geheel wordt tussendoor opgeluisterd door het hilarische Googelaars-duo Siegfried & Joy, de Nederlandse band Yin Yin en, om het Europese karakter kracht bij te zetten, enkele artiesten uit Spanje en Oekraïne.
Na de opening zien we in het Kunstpunt onze eerste band: Goblyns, een Nederlands-Duits trio. Ze maken hoofdzakelijk instrumentale muziek die ergens tussen surfrock en psychedelische pop in zit. Beetje Khruangbin meets The Shadows, soms krachtig en soms net iets te sloom.
In de Marathonzaal staat een jeugdig collectief uit Slovenië: Nejc Pipp & Co. Een talentvol gezelschap dat een breed spectrum bespeelt tussen soul, jazz en aanstekelijke pop. Stuk voor stuk goede muzikanten, met een zanger die qua stem opvallend veel aan Alex Turner (Arctic Monkeys) doet denken, soulvol bijgestaan door een uitstekende saxofonist. Ze leveren een ijzersterk visitekaartje af en het zou me niet verbazen als we ze dit jaar op verschillende Nederlandse festivals terugzien.
Terug naar het kleine podium bij het Kunstpunt. Daar treedt het Franse duo O’o op. Ze maken vooral synthpop die balanceert tussen de energie van Moloko en de emotionele kant van Franse chansons. Een cover van Laurie Anderson's ‘O Superman’ komt ook voorbij. Mooie stem, misschien nog een iets vollere band om wat meer bombast te geven in de toekomst.
In de Marathonzaal is er inmiddels nauwelijks nog een gaatje te vinden als de Belgische band Lézard begint. Ze spelen aanstekelijke muziek die vaag doet denken aan de New Yorkse scene van Talking Heads en LCD Soundsystem, met een vleugje Gruppo Sportivo. We staan in een hoekje en kunnen amper meekijken, maar de kans dat deze band de komende tijd vaker op festivals opduikt lijkt groot.
In de Kleine Zaal (die met bijna 700 man capaciteit eigenlijk niet zo klein is) gaan we kijken naar de Hongaarse Jazzbois. Zoals de naam al doet vermoeden: jazzy pop met een aanstekelijk, dansbaar geluid dat herinnert aan Level 42. Het mist misschien een flamboyante frontman, maar de muziek spreekt en swingt prima uit zichzelf.
Na een korte snackpauze keren we terug in dezelfde zaal voor het Engelse collectief Man/Woman/Chainsaw. Een pittige band met meerdere zangeressen, stevige gitaarmuziek, aanjagend vioolwerk en een sound die neigt naar In Tua Nua en The Cranberries.
Ondanks het ruime aanbod aan zalen besluiten we toch om ook het laatste optreden in de Kleine Zaal mee te pikken. De afsluiting daar is voor de Oezbeeks-Belgische Chibi Ichigo met een dansbare DJ/hiphop-set. Rond 01.00 uur is de koek op en sparen we onze krachten voor de komende dagen. De kwaliteit en oogst van vandaag was super goed.
Donderdag 15 januari
Dag twee is aangebroken. Vanaf vandaag liggen alle podia weer mooi verspreid door de stad en wordt het naast muziek kijken ook gewoon een flinke toeristische wandeltocht.
Na een relaxte middag borrelen bij Het Forum en een hapje bij Het Pakhuis lopen we nog even binnen bij de Drie Gezusters, waar Pinguin Radio de Penguin Showcases presenteert. Een gratis toegankelijk evenement met diverse podia verspreid over de drie panden. Geen ESNS-ticket? Dan kun je hier alsnog prima vertoeven. Hier speelt Famke met band. Het is een soort indiepop die ergens tussen Froukje en af en toe het bombastische van Radiohead in zit.
Tijd om door te gaan naar Vera, waar de Belgische band Kaat van Stralen (vernoemd naar de frontvrouw) staat. Op Best Kept Secret al ontdekt op een piepklein podium, maar hier getest in een bomvolle popzaal. De zelfverzekerde Kaat levert samen met haar band een krachtige set af die ergens doet denken aan een Vlaamse versie van Skunk Anansie: scherpe, poëtisch geladen teksten verpakt in een ska/punkrock-sausje. Kaat van Stralen laat overtuigend zien dat ze een opstap naar de grote festivals makkelijk aankunnen.
We hebben de ambitie om op de Vismarkt Huize Maas te bezoeken, maar de meterslange wachtrij zet meteen een dikke streep door dat plan. Alternatief: een lange wandeling richting Boterdiep, waar Simplon als soortgelijk poppodium met twee zaaltjes klaarligt. In Simplon Upstairs staat Pistamashina, een nogal vaag Bulgaars duo dat elektronische beats combineert met vreemd geneurie/gebrabbel. Af en toe iets vervreemdends à la Die Antwoord, maar door de wisselende tempo’s en dromerige sound is er totaal geen touw aan vast te knopen.
Een trap naar beneden brengt ons naar Simplon Main, waar we nog net de laatste paar nummers van de Noors-Somalische zangeres Swank Mami meekrijgen. Beetje pop, beetje dancehall, zonder dat het echt spannend wordt. Maar goed, we zijn er nu toch en blijven lekker in dit stukje Groningen hangen.
Even een kort uitstapje naar de nabijgelegen Machinefabriek. Daar staat de Iraans-Oostenrijkse Sofie Royer met een uitstekende liveband – een echte ontdekking. Ze schakelt gevarieerd tussen talen, pop en chansons, met een sound die herinnert aan jaren 80-artiesten uit Duitsland (Juliane Werding/Nena), Frankrijk (France Gall) en Italië (Gianna Nannini). Soms begeleidt ze zichzelf op viool of piano.
Vervolgens naar de Hortusbuurt, waar de Nieuwe Kerk de volgende stop is. Prachtige akoestiek en een perfecte match voor de talentvolle Ierse band Madra Salach. Warme, melancholische folk met harmonium, mandoline en een zanger met een heel aansprekende stem. Doet een beetje aan The Frames denken en dat is hier een enorm compliment. Erg mooie show en door de recensenten van 3voor12 uitgeroepen tot beste optreden van de dag. Een band die zeker een eigen concert waard is.
Terug in Simplon glippen we nog net vooraan in de wachtrij naar binnen voor BUG. Opzwepende rap, punk en beats in een rauwe mix die iets heeft van De Likt op speed vermengd met gevaarlijke doses The Prodigy. Upstairs gaat helemaal los. Zou een prima act zijn voor X-Ray op Lowlands.
Het toetje van de dag wacht in de Stadschouwburg: Yin Yin sluit de avond af. Alles loopt een beetje uit door een verlate voorgaande band en een trage change-over, maar tegen 01.45 uur staat de Limburgse psychedelische machine eindelijk speelklaar. Daarna ruim 50 minuten keihard dansbare grooves. Een band die elk jaar weer groeit en er telkens een fijn muzikaal feestje van weet te maken. Een meer dan waardige muzikale afsluiting. We doen nog even een afzakkertje in de Warhol en dan is het tijd om accu weer op te laden.
Vrijdag 16 januari
Derde en laatste dag van het Eurosonic-deel. Na de lunch bij News Café even een kijkje bij Plato, waar het gratis Platosonic draait. Artiesten uit het officiële programma doen hier (of bij de aangrenzende Bagels & Beans) een kleinschalig setje. Om half drie speelt Min Taka, een Nederlandse indiepopzangeres die zowel in het Nederlands als Turks zingt, bijgestaan door een kleine band.
De rest van de middag even bij Café de Toeter voor een klein bierfestivalletje, daarna een hapje bij de Thai en weer op pad voor het avondprogramma.
Een mislukte poging bij Mutua Fides om Heath te zien, dus door naar de Vismarkt. Verrassend genoeg heeft Huize Maas op dit tijdstip géén wachtrij, dus we duiken naar binnen voor een paar concertjes. In de Front Stage speelt Sodl, een Oostenrijkse indiepop-act. Niet heel bijzonder en de irritante schreeuwtjes tussendoor komen wat over als misplaatste stoerdoenerij. Misschien komt zij beter tot haar recht in een ander Oostenrijks genre… in de bergen.
Het fijne van Huize Maas is het makkelijk schakelen tussen zalen. Even naar de Zweedse Isak Benjamin, broer van de First Aid Kit-dames. Folkpop in hetzelfde genre, maar nogal kabbelend en weinig afwisselend.
Goede reden om snel weer naar de andere zaal te gaan, waar de soundcheck van de volgende band al een stuk interessanter klinkt. Het optreden van de Bulgaarse Me and My Devil komt goed uit de verf: mooie melodieuze postpunk/rock met opeens een subtiel knipoogje naar ‘Safe from Harm’ van Massive Attack in de baslijnen.
Nog even terug naar de Main Stage voor Ao: folky fado gecombineerd met verfijnde elektronische beats.
Kort maar krachtig, want we willen nog een poging wagen bij Mutua Fides. Helaas: wederom te lange rij. Dan maar schuin de Grote Markt over naar Grand Theatre, een van de mooiere poppodia van Groningen. De sympathieke, ingetogen Ierse indiepop/singer-songwriter Moio brengt brave popliedjes. Ergens een beetje afgekeken van The Script. Een cover van ‘Dreams’ van Fleetwood Mac is het enige dat echt de aandacht opeist. Verder blijft het vrij sober.
Met muziek uit IJsland verwacht je altijd iets excentrieks, en dat krijgen we in Vera met Mur. Melodieuze metal, gehuld in een donker gordijn met minimale belichting en een strakke, gelikte show. Heeft door het filmische aspect iets van Amenra, maar dan net wat sneller.
We blijven in Vera voor de laatste band van de dag: Bucket, een jong Iers punk/noise-rock trio. Geen klassieke punkattitude, maar wel getalenteerd in het maken van onnavolgbare rauwe liedjes met soms rare tempowisselingen. Zou zomaar een band kunnen worden die later de volwassenheid van bijvoorbeeld Idles weet te benaderen.
Zaterdag 17 januari
Inmiddels is het Europese gedeelte van Eurosonic/Noorderslag voorbij en zijn alle pijlen vandaag gericht op de Nederlandse muziekindustrie. Voordat het echte Noorderslag-gedoe losbarst, nemen we nog even een kijkje in Vera voor het inmiddels legendarische Jagersonic. Wat ooit begonnen is als grap, is nu een eigen evenement. Georganiseerd door DJ de Rooie Jager, met van alles en nog wat uit het alternatieve circuit: Roadburn-DJ’s, zanger-entertainer Danny Panadero en andere gastmuzikanten. Een potpourri aan onmogelijke combi's muziek. De Amsterdamse band L.A. Sagne etaleert zich met vette garagerock, afgewisseld met een special act waarin Ruben van de Meer weer even in zijn oude Gabbertje-schoenen stapt.
Als afsluiter pikken we Geishas of Doom mee, die ook Rudeboy als gast hebben meegenomen. Er volgt nog een heerlijk rauwe versie van ‘Demagogue’. Heerlijk chaotisch begin van de dag.
Tijd om naar de Oosterpoort te gaan, waar vandaag alles geprogrammeerd staat voor Noorderslag. Het programma lijkt elk jaar vroeger te starten, dus staan we al rond half vijf binnen. In de Grote Zaal wacht Donny’s Party Comité ons op. Een achtkoppige liveband zet een aanstekelijke mix van volksmuziek in. Volksrapper Donny brengt voor het eerst de polonaise naar het voorheen zo serieuze Noorderslag en lijkt daarmee de acceptatie van Nederlandse volksmuziek in het alternatieve festivalcircuit te introduceren. Met gasten als Frans Duits, Senna, Ammar, Robert van Hemert en Marco Schuitmaker wordt het een feestje.
In het Kunstpunt treffen we Quanza, die een lekkere fusie van ritmische soul, jazz en blues brengt.
Het zwerven door het gebouw gaat daarna verder naar de Marathonzaal, waar de meidenband Crybabies hun naam misschien iets te letterlijk eer aandoet. Het zou enigszins grungy moeten zijn, maar komt vooral depri over. Misschien heb ik de satire gemist en verrast de band ons de komende jaren nog. Goede reden om door te lopen naar de Kleine Zaal, waar singer-songwriter Micha staat. Een soort Nederlandse Bryan Adams, of als je binnenlands blijft vergelijken: iets van Douwe Bob, maar dan zonder de attitude. Fijne popliedjes, waarbij de frisse nummers lekker aanstekelijk zijn en de kleinere liedjes ook gewoon binnenkomen.
In de Marathonzaal pakken we vervolgens Frank Arnold mee, een band die catchy nummers maakt die hinten naar vroege jaren 80-pop zoals Het Goede Doel en Doe Maar als ook een soort catchy Talking Heads/Tom Tom Club. Alhoewel het een gelegenheidsproject lijkt met muzikanten uit diverse andere acts, zou het zeker een vervolg mogen hebben.
Daarna nog een kort momentje bij C’est Qui, die emo/garagepunk brengen, beetje erg theatraal. Laten we zeggen: niet echt mijn ding. Dan door naar de Grote Zaal, waar de winnaar van de Popprijs 2025 bekend wordt gemaakt. Voor het eerst in jaren mogen we weer gewoon met drankjes naar binnen (dat uit voorzorg tegen een bierdouche voor de winnaar). Suzan & Freek komen de prijs in ontvangst nemen met een speech.
Begrijpelijk dat de gezondheidssituatie van Freek hem niet in staat stelt om te spelen.
Als tegendraads alternatief uit een totaal ander genre volgt een verrassingsoptreden van Merol, die nieuwe nummers brengt en zich meer positioneert als rockartieste.
In de Foyer kijken we nog even naar TaxiTaxi, die garagepunk brengen in de stijl van Hang Youth en The Hives. Goede energie, maar die is er langzamerhand bij ons allemaal wel een beetje uit. We zwerven nog wat rond en de helft van het gezelschap vindt elkaar terug in de Kleine Zaal bij Gotu Jim, die nog wat pop/dance draait. Het einde halen we niet meer, en hiermee nemen we afscheid van ons jaarlijkse reünieclubje. Nog één afzakkertje in café De Knarie en de editie zit erop. Het was weer een dikke editie. We hebben ongetwijfeld bergen gemist, maar hopelijk ook weer een paar acts gezien die een grote toekomst tegemoet gaan.
Comments