Into The Great Wide Open 2026
Een nieuw avontuur, amper bijgekomen van Lowlands. Ook een voor mij nieuw festival in combinatie met campingvakantie op Vlieland. Het is een mooi slotakkoord op een heerlijke zomer.
Met de boot vanuit Harlingen voelt alleen al als reizen naar het buitenland. Oost-Vlieland en camping De Stortemelk zijn een prima verblijf voor vijf dagen. Na het nodige gesjouw met te veel bagage, is het dan voor elkaar en de tent staat.
Woensdagavond even eten bij de Italiaan en daarna bandje in De Bolder op onze eigen camping, een van de podia van ITGWO. Bandje dat deze avond speelt is Kasba, een Nederlands-Marokkaanse band. Het is een lekker vrolijke mix van wereldmuziek. Het is (iets te) goed toeven inclusief de speciaalbier-afterparty in Grand Café De Bolder.
Donderdag 27 augustus
Is het dag 0 of dag 1? In elk geval is een gedeelte van het festival geopend. Op het Sportveld is ook het hoofdpodium van ITGWO, met erom heen een veelheid aan gezellige eet- en drinktentjes. Bij een eerste kennismaking proef je meteen de leuke losse sfeer. Heel vriendelijk opgezet voor kind tot grootouders, een soort kermis voor iedereen. Geen beveiliging bij podia, kinderen die op boxen gaan zitten vooraan, superschattig.
De eerste artiest om bij te wonen is Joshua Idehen. Het is een feelgood-/heal the world-sessie met reggae-achtige vibe. Veel pratend zingen, een soort van 'hallelujah save the world'-hoogmis. Het klinkt als aardige achtergrondmuziek tijdens het scannen van het festivalterrein, dat mijn aandacht meer vasthoudt.
Hierna is het tijd voor de Amsterdamse band Personal Trainer. Ze kiezen niet de makkelijkste route door veelal nieuw materiaal te laten debuteren. Het is prima indierockmuziek, waarbij de foutjes bij de debuterende nummers het eerste half uur wel meer op een try-out lijken, waardoor de vaart en interactie wat ontbreekt. Het tweede deel van de set gaat tempo en intensiteit verder omhoog. Toch wel te waarderen.
De voor mij laatste artiest van de avond is Baxter Dury, zoon van wijlen cultrockster Ian Dury. Aan het accent en het overeenkomstige stemgebruik is dat ook te horen. De koers is iets meer een variant van hoofdzakelijk dance vermengd met rock. Hier en daar hoor ik wat elementen van Fontaines D.C. en de Stone Roses-/Manchestersound. Het is op een sfeervol verlicht terrein een aangenaam feestje. Aangezien de darmen vandaag iets minder in vorm zijn, kies ik voor vroege rust.
Vrijdag 28 augustus
De weersvoorspellingen zijn wispelturig, maar al met al blijven de oorspronkelijke regenbuien steeds verder weg, of hooguit wat spatjes. Dus de tweede festivaldag kan halfbewolkt tot zonnig ingezet worden. Het wordt een ontdekkingstocht naar andere festivalarea's op het eiland. De eerstvolgende plek midden in de bossen herbergt twee podia, De Open Plek en De Kuil. Het ziet er bij daglicht en binnenvallende zonnestralen al idyllisch uit. Laat staan wat het 's avonds aan sfeer kan brengen. Maar eerst de middag, startend met Jet van der Steen. De Nederlandse zangeres die zich in een jaar van meisje tot potentiële popdiva ontwikkelt, gaat als een komeet langs diverse festivals dit jaar. En terecht: veelzijdig van dance, pop, rock tot ballads met soms mooie teksten. Bij een persoonlijk liedje over haar overleden moeder, '2 juni', krijg ik zelf ook een déjà vu hoe haar metaforen dat omschrijven. Hitje 'Juni' komt ook voorbij. Een mooi uurtje om op te starten.
ITGWO is behalve muzikaal ook cultureel en kunst. Een hybride tussen muziek en cultuur krijgen we in De Kuil bij Kruidkoek en Joost Oomen. De adhd'er vuurt literaire werkjes met de nodige humor en nadenkertjes op ons af; samen met een jazzy/soulvolle band wordt alles ook nog ritmisch gebracht. Het lukt Joost Oomen moeiteloos om het publiek mee te krijgen. Een verrassend sterke combi.
De band waarvan we in Groningen in januari nog net drie nummers meepikten in de Lutherse kerk tijdens Eurosonic staat op het menu. De Ierse band Madra Salach gaat ook snel in festivalland; na geboekt te zijn op Best Kept Secret, keren de heren weer terug naar Nederland. En alhoewel de zanger net is bekomen van zeeziekte, komt hij toch erg ontspannen over. Het is ook niet zo heel moeilijk, want De Open Plek is superpersoonlijk met publiek dichtbij, en die zijn al gelijk van het openingsnummer in de stemming. Hoewel licht overdreven bij de serieuze en mooie Ierse folk, ontketenen meerdere mensen af en toe circle pits en gaan zelfs kinderen crowdsurfend het publiek over. Dat maakt dat de band een leuke interactieve set met veel gelach brengt. Favoriete nummer 'The Ribbon Factory' komt ook voorbij. Prachtig optreden, het wachten na eerder dit jaar op een volledig optreden meer dan waard.
Na een intermezzo met eten ga ik weer op pad, en dan ook letterlijk. De avondwandeling langs de verlichte bospaadjes is alleen al een avontuur. Het podium Bij de IJsbaan is weer een nieuwe ontdekking, een idyllische plek die prachtig verlicht is met een mooi podium. Het is ook een mooie setting voor de experimentele band Fauna die muziek maakt tussen dance en psychedelische rock. Het is soms sprookjesachtig van sfeervolle kalmte en mysterieuze opening tot aan de opzwepende beats, aangevuld met oosterse zang, percussie en klassieke instrumenten. Een beetje van Altın Gün en Yīn Yīn vind je hierin wel terug. Aanrader voor op festivals.
Op de wandeling terug passeer ik ook nog een kunstproject. In het donker verlicht een experimentele wand met drumstellen. Op loungemuziek voltrekt zich een schouwspel waarbij de drumonderdelen mechanisch worden bediend. Je kunt er zo minutenlang in opgaan en even relaxen, en dat is ook wat een aantal mensen liggend ondergaat.
Van liggen is vervolgens geen sprake meer, terugkerend bij het Sportveld. Chaos en staand blijven is nu de kunst, tenminste als je vooraan wilt staan bij IJSLAND. Het gelegenheidsduo Sef en Abel (Hang Youth) stort hun kritische teksten onder begeleiding van opzwepende beats van Faisal over het publiek, dat hier net als afgelopen week op Lowlands vurig op losspringt. Na de massa-gekte van vorige week doe ik nu even een flinke stap naar achteren, ook mooi om de boel van een afstand te zien. Sterk optreden en interactie met het publiek. Na afsluiter 'Tijdsgeest' is de figuurlijke donder en bliksem voorbij, maar is er wel een voorspelling dat even na half twaalf een echte fikse bui te verwachten is. Die ontloop ik door op tijd naar Stortemelk terug te gaan.
Zaterdag 29 augustus
De dreigende regen van afgelopen nacht voorbij start de dag toch weer hoopvol. Prima voor een zondagochtendwandeling richting het dorp zelf. Aan de haven is een speciaal 3FM-podium, dat opnieuw een mooie locatie is. Hier vinden vooral korte sessies plaats voor online-opnamen. Daar is het opnieuw een ontmoeting met de Ierse mannen van Madra Salach die opnieuw ontspannen optreden. Dit keer beperkt tot drie nummers, maar niet minder mooi. 'The man who seeks pleasure' begint al een oorwurm te worden.
Na een gezamenlijke lunch met cocktails op de camping is het vervolg weer bij het Sportveld. Daar treedt (onze persoonlijke fotograaf) Lucky Fonz III op. Een theaterman die met kleine poëtische liedjes een stijl heeft gecreëerd en interactief is met publiek. Stemtechnisch niet het allerbeste, maar dat maakt hem juist zo charmant. Met bubbelende 'Paarden' heeft hij een studentenkoorhit te pakken in Groningen, en dat wordt hier ook gevierd. Lucky Fonz is van singer-songwriter wat meer overgegaan op ander materiaal, waaronder dance die onder loops wordt aangezet. Er ontstaat ook even een ravefeestje. Vermakelijk optreden.
Terug naar De Open Plek voor de Belgische indiezanger Dressed Like Boys. Hem kende ik nog niet, maar hij is zoals veel Belgische bands erg boeiend. Met een goedgeoliede band om zich heen brengt Dressed Like Boys sterke melancholische muziek, van pianoballade tot krachtige rock. Ook enkele goede, niet-'over the top' politieke nummers uit eigen ervaring.
Na het ophalen van regenjassen op de camping weer terug naar het Sportveld. Het blijft nog droog en dus doen we voor de uitdaging mee aan de St. Paul-popquiz. We koesteren nog leuke herinneringen aan de coronatijd, waarin hij de intelligente popquizzen voor gevorderden bracht. Nu worden we live gechallenged in een gevecht met pak 'm beet 50 teams. We eindigen kort bij de top 3 met ons puntenaantal. De regen daalt daarna snel op ons neer, maar gelukkig kortstondig.
Op naar De Open Plek waar Jacob Alon optreedt. De fragiele Schotse singer-songwriter brengt sentimentele, zachte liedjes. Daar waar zijn oortjes en techniek hem in de steek laten, blijft het respect van het publiek aanwezig, dat geduldig en stil de set blijft volgen. Het toont het sociale karakter van een groot deel van het ITGWO-publiek. Het draait meer om de voorstelling dan om het eigen ego.
Dat is wel een schril contrast met het daaropvolgende Fck Fck Fck. De rauwe, snoeiharde garagepunk ramt er vanaf minuut 1 op los. Als de zanger meteen al het publiek induikt, is de aftrap voor circlepits al gedaan. Het wordt vluchten of beuken. Ik kies toch niet voor die boomsoort, na mijn vroegere glibberige ervaring bij de Red Hot Chili Peppers op het Roskilde Festival. Dus vlucht ik en zoek het wat hogerop in De Kuil en sla het van een afstandje gade.
Daarna tijd voor de Amerikaanse cultband Model/Actriz. De flamboyante frontman in queer kleding trekt de volle aandacht naar zich toe, bijgestaan door een retestrakke band. Een band die met ritmische bas en distortion-gitaar een soort dancesound creëert in het punkrock-/noisedance-genre. Dat het publiek daar gretig in meegaat met ruige dansjes is een no-brainer.
De finale voor vandaag op het Sportveld is voor The Whitest Boy Alive, een Duits-Noorse band die dansbare pop/rock maakt. Soms mis je weleens bands in het festivalcircuit en dit is er eentje van. De band speelt easy listening-muziek die wellicht beter op een zonnig middagje tot zijn recht komt, en iets te braaf is voor een afsluiter. Mooi gestyleerd en strak gespeeld, het misstaat niet bij een festival als ITGWO dat geen headliners nodig heeft om sfeer te maken, maar ik mis wel een beetje avontuur. De laatste twintig minuten laat ik voor wat ze zijn om een fikse regenbui voor te zijn en op tijd de eigen tent te halen. Op weg naar de camping is de muziek ook nog prima te horen en dan lijken de laatste twee nummers nog wel wat power te hebben.
Zondag 30 augustus
De laatste dag is alweer aangebroken, en die start met een prachtig zonnetje. Het heeft ons de afgelopen dagen best meegezeten ondanks vele voorspelde regenbuien. Tijd voor een stichtend uurtje met Clean Pete's Alternatieve Mis. De twee dames van Clean Pete hebben al een fantastische, hilarische kerstshow waar je echt ooit geweest moet zijn. Ze kunnen het ook prima in de volle zon, bijgestaan door hun Nijmeegse huiskoor en wat gastmuzikanten waaronder Lucky Fonz III en Joost Oomen. Leuk dat artiesten zo spontaan samenwerken omdat ze toch het hele weekend op het eiland verblijven. Dan terug naar de mis, die alternatieve bewerkingen van Latijnse koorliederen kent, alternatieve smartlappen, alsook kleinkunstliedjes met dubbele betekenis. De meiden brengen volop hilariteit met hun gevatheid, en zoals met de kerstshow moet je erbij geweest zijn om te snappen waarom je met een vette glimlach van een uur lachen en genieten wegloopt.
Vandaag staan ook nog eens de beste bands geprogrammeerd als toetje. Zonde voor diegenen die al de late boot naar huis pakken op zondag, maar wel slim van de organisatie om voldoende mensen aan boord te houden. Het is daardoor ook niet zo massaal druk als vrijdag/zaterdag op het Sportveld, dus dat is dan ook het voordeel voor de blijvers. Het is smullen bij de alternatieve rockband Nusantara Beat. De band met Indonesische roots zet net als op Lowlands een dansbare, ritmische rockset neer. Met gelouterde artiesten uit bands als EUT, POM, Jungle By Night en Altın Gün is het meer dan een gelegenheidsproject, en is de muziek in de afgelopen drie jaar gegroeid van dansbaar oosters tot meer krachtige, melodieuze rocksongs. Een welkome afwisseling; een uur is zo om.
Time flies when you're having fun! Met een dankbaar tussenuurtje met DJ St. Paul zijn we dan toe aan de headliner van het festival. Menig festival kijkt jaloers naar ITGWO dat zij de in korte tijd opstoomende hype van Angine de Poitrine hebben binnengehaald. Het Canadese duo, dat volkomen onherkenbaar verkleed is als een soort van ruimtemannetjes en ook communiceert met allerlei bliepjes en rare geluidjes, is een ware muzikale sensatie. De twee weten met aritmische, intelligente instrumentale nummers een uur lang te boeien, ondersteund door drums en een dubbelloops gitaar/bas. Een fenomeen dat de komende jaren op alle grote festivals te bewonderen zal zijn.
En na wat dansjes met DJ St. Paul, nog meer cocktails en overstekende boomstronken op weg naar het lastminute geboekte hotel Zeezicht, trakteer ik mezelf op een afterparty met bitterballen in het hotel. Het is mooi geweest. Even wat tot rust komen voor de volgende reis. Into The Great Wide Open was een waar genoegen: leuke mensen, fantastische camping, maar ook eerlijk gezegd een best kostbaar evenement. Als totaalvakantie zeker nog eens voor herhaling vatbaar, maar niet jaarlijks op het lijstje van andere vaste festivals erbij.
Comments