Marillion convention - TivoliVredenburg - 6-9 december 2025
- Loek Willems
- Dec 21, 2025
- 3 min read
Ik ben een fan van het eerste uur, al sinds het begin van de jaren '80. Pas na het album Brave ben ik echter naar concerten gaan kijken. Sindsdien heb ik bijna alle tours meegemaakt – op een paar zwakkere albums na – en soms zelfs meerdere keren per tour. Toch was er één ding dat ik nog nooit had gedaan: een van de legendarische Marillion-fanconventions bijwonen. Nu heb ik dat eindelijk ook van mijn to-do-list kunnen strepen. Eens moet de eerste keer zijn, dacht ik, en daarom heb ik een passe-partout aangeschaft voor het vierdaagse fanevent van Marillion.
Zaterdag 6 december
De eerste dag ging ik in mijn eentje naar TivoliVredenburg. Het voelde meteen al als één grote familie. Fans uit alle hoeken van Europa, en zelfs mensen uit Canada en de VS, waren speciaal hiervoor naar Utrecht gekomen. De avond stond bijna geheel in het teken van het complete dubbelalbum Marbles. Op mysterieuze wijze werd ingezet met The Invisible Man, waarna een bijna ononderbroken set volgde, inclusief het bijna 18 minuten durende Ocean Cloud. Als tussendoortjes kwamen onder andere het onverwachte Sugar Mice en King. De bezwerende afsluiter was logischerwijs Neverland.
Zondag 7 december
De tweede dag had ik bewust uitgekozen als de feestdag. Na al in een heerlijke roes na aantal biertjes de zaal te hebben betreden, beleefde ik misschien wel het allermooiste Marillion-concert ooit. Een avond vol the best of both worlds. Hoewel ik de hele discussie Fish versus Steve Hogarth onzin vind – beide zijn gewoon goede frontmannen die elk een specifiek karakter aan de band hebben toegevoegd – was de mix van de Fish-era en de Hogarth-era zelden zo compleet. Met herinneringen aan het beste van beide periodes. Vanaf Slàinte Mhath was het ook letterlijk feest, met fanfavorites zoals een half Misplaced Childhood (Kayleigh-Lavender-Bitter Suite-Hearth of Lothian) en het zelden gespeelde Script for a Jester's Tear uit de eerste era. Veel hoogtepunten uit de vroege Hogarth-periode, zoals nummers van Seasons End, Afraid of Sunlight en Brave, en mijn allergrootste favoriet: The New Kings uit de wederopstandingstijd van de late Hogarth-era. Een magische avond die helemaal klopte.
Dinsdag 9 december
Dag drie, met een Q&A-sessie met de band en aanvullend een hoofdoptreden van Lazuli, moest ik helaas missen. Maar op dag vier reisde ik weer naar Utrecht af voor het derde concert van Marillion. Deze avond was te beschrijven als de avond van de lange nummers: soms sferisch, soms bombastisch. Met slechts tien unieke nummers speelde de band toch 2 uur en 10 minuten. Er lag een groot accent op nummers uit de late Hogarth-era, waaronder El Dorado en The Leavers van het succesalbum F.E.A.R., en Care van het succesalbum An Hour Before It's Dark. Van Holidays in Eden kwam ook de geweldige trilogie This Town – The Rakes Progress – 100 Nights voorbij. Halverwege de set kwam het fantastische This Strange Engine langs. Het event werd afgesloten met het feestnummer uit het eerste uur: Garden Party.
Drie avonden met elk een uniek karakter: avond 1 met wat schoonheidsfoutjes, avond 2 met absolute topvorm inclusief stem Hogarth en avond 3 met iets wat vermoeidere band / stem Hogarth. Niettemin drie super avonden. Het bevestigt nogmaals waarom ik al sinds het eerste uur fan ben en dat ook zal blijven. Nu is het weer uitkijken naar een nieuw album en of ze de sterke vorm van de laatste paar albums weten door te trekken.
Comments